Ervaringen van collega's

“Die haaien betaalden maar zeven procent!”

Een flinke uitglijder
“Ik had 20 jaar lang een geweldige baan als baggeraar. Ik kwam overal ter wereld! In 1999 ging ik in Hongkong bij een collega op een steenstorter op bezoek. Toen ik vertrok was het pikkedonker. Boven een steile trap gleed ik uit over een mat en viel twee meter naar beneden. Mijn oor lag er bijna af en ik kon me helemaal niet meer bewegen! Op de wal werd mijn oor weer aangenaaid. Pas na drie weken mocht ik worden vervoerd. Alle nekspieren waren verlamd. Thuis kon ik 9 maanden niet liggen, want daarna kwam ik niet meer overeind. Later kreeg ik weer enige kracht terug, maar veranderen van houding blijft lastig.”

Een samenloop van omstandigheden
“Ik was op bezoek op een voor mij vreemd schip. Ik was niet moe of gehaast, maar de vloer was net schoongemaakt en blijkbaar niet gedroogd. De lamp brandde niet. Eigenlijk een samenloop van omstandigheden die verder niets met het werk te maken hadden. Er was geen sprake van het nemen van risico’s.”

Goed verzekerd, dacht ik
“Bij thuiskomst wachtte mij een nieuwe tegenvaller: mijn inkomen kelderde, terwijl ik dacht dat ik goed verzekerd was. Ik ben volledig afgekeurd. De hoogte van de WAO-uitkering is echter alleen gebaseerd op het lage basissalaris. Werken in het buitenland op onregelmatige uren levert hoge toeslagen op. Mijn inkomen is hierdoor tweederde lager geworden. Ik was daarnaast via een ongevallenverzekering verzekerd voor 100.000 gulden. Die keerde echter maar zeven procent uit, het standaardbedrag voor een whiplash. Want de rest van het lichaam was nog goed, vonden ze! Maar zodra ik ook maar iets moet tillen of me inspannen gaat het nog steeds mis. Met mijn handen kan ik alleen maar heel licht werk doen. Jarenlang zat ik nutteloos in een stoel of lag ik op bed. Toen werd ik gelukkig actief voor de bond.”

De risico’s van een ander zie je sneller
“In de bagger zijn de veiligheidsmaatregelen optimaal, ook vanwege de vaak Amerikaanse opdrachtgevers. De lokale bevolking gaat er vaak slechter mee om. En verder, tja, in mijn geval zat er geen deur voor de trap, het lampje had moeten branden en de vloer had droog moeten zijn. Misschien had een rubberen mat geholpen. Maar ja, dat is allemaal gepraat achteraf. Ondanks alle  veiligheidsregels heb ik ook veel ernstige ongelukken zien gebeuren. Bijvoorbeeld het vervoeren van ketelpijpen van 20 ton door een shovel met telekraan. Dat ding viel natuurlijk om. Gevolg: een dode en zes gewonden. Of een te lichte kraan die teveel begon te zwaaien bij het aankoppelen van stortpijpen. Weet je, bij anderen zie je de risico’s veel sneller dan bij jezelf.”

“Ik brak mijn neus, boven- en onder kaak, heup en een ruggenwervel.”

Praktische oplossing werd bijna fataal
“Ik werkte in 1995 als onderhoudsschilder op twaalf meter hoogte aan een gevel op een hoogwerker. Ik moest dat kreng elke avond wegzetten en de volgende dag weer helemaal opzetten. De klus was bijna klaar maar ik moest eerder stoppen vanwege regen. De volgende dag stond er een auto. Daardoor kon ik eigenlijk één voetsteun niet voldoende uitzetten. Ik loste het op met een balk. Al werkend moest ik op een bepaald moment de hoog­werker draaien. Door de trilling schoot de balk onder de voetsteun vandaan en sloegen we om! Ik probeerde nog bussen verf tegen te houden, maar kreeg hierdoor een klap in mijn gezicht. Het volgende moment lag ik twaalf meter lager aan de overkant van de straat.”

Drie weken coma, anderhalf jaar revalideren
Mijn ongeduld kwam me te staan op een gebroken neus, boven- en onderkaak, heup en een ruggenwervel. Gelukkig nét geen dwarslaesie! Mijn bovenbeen was verbrijzeld en ik had een klaplong en allerlei inwendige bloedingen. Na drie weken in coma en nog drie weken in het ziekenhuis moest ik anderhalf jaar revalideren.

Lager tempo, lichter werk
Ik werd voor 45 procent afgekeurd, maar het ging toch weer redelijk. Na verloop van tijd stond ik ook weer op steigers. Ik werkte nog negen jaar min of meer gewoon maar wél in een eigen tempo met rustpauzes en met lichter werk zonder veel klimmen. Een paar jaar geleden werd ik kortademig. Er zat een tumor op mijn schildklier. Die is weggehaald, maar de kortademigheid bleef. Ik bleek ook nog longemfyseem te hebben, vooral als gevolg van het inademen van fijnstof en verdunningsmiddelen. Na een arbeidskundige herkeuring kon ik in 2008 iets vervroegd met prepensioen.”

Praktische oplossing niet altijd veilig
“Hoogwerkers zijn tegenwoordig beter beveiligd. Veel bedrijven letten daar goed op. Als ze niet veilig staan, regelt een beveiliging, dat ze niet omhoog kunnen. Je wilt wel eens een praktische oplossing kiezen, want je wilt toch door met je werk, maar het is niet altijd de veiligste oplossing.''

Hoe belangrijk is het indekken tegen risico’s?
“Ik was in loondienst, dus ik kreeg een uitkering. Ik had volledig in de WAO gekund, maar bleef liever nog wat doen. Ook verder is, mede dankzij de bond, financieel alles goed afgehandeld. Ik had een schadeverzekering die een bedrag uitkeerde waarmee ik tevreden was. Wie zich niet goed verzekert, loopt grote risico’s.”

“Hart voor het vak ondanks reuma én hartproblemen.”

Sportman
Hij was van beroep fysiotherapeut, deed veel aan sport, basketbalde in de top van de amateurs. Een bewegingsdeskundige, die bewust omging met zijn lichaam en nooit blessures kende. Later als bouwvakker kreeg hij reuma.

Reuma én hartproblemen
“Een vriend ging 28 jaar geleden verbouwen en ik hielp de stukadoor. Zo werd ik verliefd op dat vak en zo werk ik nog steeds. Eind 2006 kreeg ik reuma en kon ik in eerste instantie niks meer. Ik gebruik methotrexaat, een zwaar middel. Daarmee lukte het weer, hoewel eerst met veel pijn. In 2009 kreeg ik een hartaanval, een stressinfarct, zoals dat heet. Na 2,5 maand thuis begon ik weer rustig. Ik ging onder begeleiding weer kracht- en conditietraining doen. Door de reuma en de hartproblemen kan ik nog maar zestig procent werken.”

Gedwongen doorwerken na mijn 65e
“Ik had een arbeidsongeschiktheidsverzekering voor € 2.000,- per jaar. Door de hoge kosten van een scheiding en de nasleep daarvan moest ik die verzekering stopzetten. Een maand later kreeg ik reuma. Dat zul je altijd zien! Hetzelfde geldt voor mijn pensioenopbouw. Ik betaalde premie tot aan mijn scheiding. Daarna niet meer, ook vanwege de hoge alimentatiekosten. Dus moet ik nu doorwerken na mijn 65ste. Ik ben zzp’er en wilde op zichzelf graag doorwerken, maar nu ben ik er ook toe gedwongen. Er zijn soms dagen dat ik na het werk, maar ook in het weekend, doodop ben. Dat is ook een bijverschijnsel van de medicatie. Ik ben er steeds een dag per week misselijk van. Voor mijn hart gebruik ik de rest van mijn leven vier soorten medicijnen, maar eentje ervan is weer slecht voor mijn reuma. Door die hartaanval heb ik wél besloten meer rust in mijn leven te brengen.”

Veiligheidsmaatregelen
“Hoewel ik zelf geen ongeluk heb gehad, heb ik wel veel gezien. Wat vooral fout gaat is de logistiek. Een goede en veilige werkplek is het belangrijkst. Een vloer moet glad zijn, zonder obstakels. Dat bewustzijn ontbreekt in de bouw vaak. Ook weten mensen te weinig van hun eigen lijf. Juist een bouwvakker zou, vermoeid of niet, in zijn vrije tijd veel moeten doen aan zijn conditie en spierkracht.”

Hoe belangrijk is het indekken tegen risico’s?
“Heel belangrijk, zie mijn verhaal. Door de hoge premies zijn zzp’ers vaak slecht verzekerd en bouwen ze ook vaak geen pensioen op. Als ze dan ziek worden, is dat funest. Mensen denken dat zelfstandigen altijd meer verdienen, maar dat is achterhaald.”

“In het ziekenhuis bleek ik een drievoudige hernia te hebben waarvan één grote.”

Eén verkeerde draai, 3 tot 12 maanden rust...
“Ik loste op vijftien meter hoogte door een klein raam gipsplaten van drie meter lengte. Ik stond daar behoorlijk ongelukkig maar het was de enige manier om die platen daar te krijgen. Op een gegeven moment maakte ik een verkeerde draai en verkrampte ik in mijn houding. Ondanks de enorme pijn werkte ik nog twee maanden door. Toen ging het echt niet meer. In het ziekenhuis bleek ik een drievoudige hernia te hebben waarvan één grote. Omdat opereren niet mogelijk was, moest dit met drie tot twaalf maanden rust genezen.”

Hulpmiddelen waren niet mogelijk
“De ruimte waarin ik stond was zo klein, dat hulpmiddelen niet mogelijk waren. Daardoor stond ik ook in een verkeerde houding. Ik had hooguit in een rustiger tempo moeten werken. Maar ik had nooit last van mijn rug gehad en in de bouw is tempo altijd een factor. Ik kon niet anders.”

Verzekering dekt in ieder geval iets
“Ik was verzekerd, dus ik werd gekeurd. Mijn verzekering dekt met een vast bedrag een deel van de kosten gedurende twee jaar, niet meer dan een druppel, maar daarmee heb ik in elk geval iets. Het probleem is, dat een echt goede verzekering € 600,- tot € 700,- per maand kost en ook die vergoedt niet alles. Ze combineren leeftijd en beroep. Hoe jonger je bent hoe lager de premie is en hoe risicovoller het beroep hoe lager de uitkering.”

Van zzp’er naar een ondernemer met personeel
“Ik heb nu twee mensen in dienst om de klussen te doen. Ik regel de materialen en organiseer het werk. Hierdoor werk ik onregelmatig, volgens de verzekering vijftig procent. Nu houd ik er bijna niets aan over. Dit betekent, dat ik meer risico neem. Maar als ondernemer vind ik dat je moet proberen er bij tegenslagen sterker uit te komen. Ondernemer zijn is meer dan een beroep, het is een levenswijze. Door het ongeval ben ik gegroeid van zzp’er naar een ondernemer met personeel. Daardoor zie ik de toekomst toch met vertrouwen tegemoet.”

Hoe belangrijk is het indekken tegen risico’s?
“Uiteindelijk is dat heel belangrijk. Het kost alleen erg veel en het is maar de vraag wat ze gaan uitkeren. Nodig is een eerlijke en goede verzekering die geen speelbal is van de commercie. Daar wordt veel te weinig op aangedrongen. Een aanpak per branche helpt te weinig. Een soort brede basis volksverzekering zou veel beter zijn.”

Eén misstap leidt tot 25 jaar op een ligbed.

“Mijn hakken stonden in het spatbord van een auto.”
“ In 1980 bracht ik bij een garage op een uitbouw isolatieplaten aan. Ik spoot er eerst kit op. Dat ging twee baantjes goed. Toen bleek mijn slang te kort. Ik verplaatste daarom de compressor en liep weer achteruit. Daarbij stootte ik met mijn linkervoet tegen een rand. Van wat daarna gebeurde weet ik zelf niets. Ik viel van vijf meter hoogte achterover. Mijn beide hakken stonden diep afgedrukt in het spatbord van een auto. Op de grond was ik bewusteloos. De elfde borstwervel bleek gebroken. Na een operatie in Nijmegen bleef ik vanaf mijn buiknavel verlamd. Nog steeds zitten er aan beide kanten van mijn ruggenwervel ijzeren pinnen.”

Een grote financiële terugval
“ Na twee jaar Ziektewet kwam ik in de WAO. Als volledig arbeidsongeschikte kreeg ik tachtig procent, maar dan wel over het gemiddeld aantal gewerkte uren in de laatste drie maanden, zonder het vele overwerk mee te rekenen. Dus dat betekende een grote financiële terugval. Over een jaar krijg ik AOW en een klein beetje pensioen.”

Een rolstoelbusje is voor mij niet te betalen
“Ik ben erg beperkt in mijn mogelijkheden. Ik kon nooit met de kinderen ergens heen. Na zes jaar in een rolstoel kreeg ik problemen met doorliggen. Dat leidde tot trombose in mijn rechterbeen, waardoor het is afgezet. Sindsdien lig ik voornamelijk op een ligbed. Met dat ligbed rijd ik trouwens 4.500 km per jaar. Per keer heb ik een bereik van zo’n 36 km. Eerst reed ik nog wel auto met aanpassingen, maar dat gaat nu ook niet meer. Dolgraag zou ik nu een busje hebben waarin ik met een rolstoel van achteren in één keer kan doorrijden tot aan het stuur, maar dat is voor mij niet te betalen.

Veiligheidsmaatregelen
“In die tijd waren de voorschriften minder streng. Nu zou er een dakrandbeveiliging zijn. Mijn ongeluk zou nu nooit zijn gebeurd. Ik zie mensen in de bouw tegenwoordig vaak mobiel bellend rondlopen. Dat is erg gevaarlijk, want dan kijken ze niet goed uit. Op hoogte is het niet voor niets verboden.”

Hoe belangrijk is het indekken tegen risico’s?
“Ik was als werknemer gewoon verzekerd voor de Ziektewet en WAO, maar als onverzekerde zzp’er zou de situatie nog veel slechter zijn geweest.”