(050) 700 1950
Stuur een bericht

Gastcolumn: Dat heerlijke klapstoelgevoel

Dat heerlijke klapstoelgevoel

Ter gelegenheid van het jaarcongres presenteerde werkgeversorganisatie AWVN gisteren een oplossing: een sociaal vangnet voor iedere werkende! Of je nu je 40-jarig jubileum bij dezelfde werkgever viert, of je een 21e-eeuwse hybride studentondernemer bent die vanuit de collegebanken een webwinkel in de lucht houdt: voor iedereen recht op pensioen, WW, arbeidsongeschiktheidsverzekering en vakopleidingen.

Een prachtige oplossing. Maar wat is eigenlijk het probleem dat de werkgevers tot dit idee bracht? In het manifest van de werkgevers worden talloze problemen genoemd. De economie blijft sukkelen en we ondervinden last van een “negatieve wisselwerkingen tussen de woningmarkt, het bankwezen en het pensioenstelsel” met als gevolg dat mensen te weinig uitgeven. Om nog maar te zwijgen van de robots die al ons werk komen overnemen.

Het kernprobleem is echter dat werkgevers het, onder druk van de internationale concurrentie, steeds moeilijker vinden “om vast personeel in dienst te houden en hen basiszekerheden te blijven verschaffen.” Met andere woorden, werkgevers willen flexibilisering van de arbeidsmarkt. Ze willen makkelijker mensen kunnen aannemen en ontslaan.

Echter - klein probleempje - de meeste werknemers willen helemaal niet ‘geflexibiliseerd’ worden. Naar goed Nederlands gebruik heeft de FNV hier zelfs een meldpunt voor in het leven geroepen. Vandaar dat de AWVN omzichtig spreekt van een ‘duurzame arbeidsmarkt’ wanneer eigenlijk ‘flexibilisering’ bedoeld wordt. Om de vakbonden mee te krijgen moeten de werkgevers de bittere pil dus driedubbel vergulden. En zo komt men tot de oplossing: je moet als werkende al je zekerheden behouden, ook als je geen vast arbeidscontract hebt.

Een nieuw sociaal beleid biedt volgend de AWVN “optimale flexibiliteit voor bedrijven gekoppeld aan nieuwe zekerheden voor de werkende.” Dit is echt te mooi om waar te kunnen zijn. Om werknemers de zelfstandigheid in te lokken moet zelfstandigheid meer op een vaste baan gaan lijken. Met een verplichte pensioenopbouw, WW, arbeidsongeschiktheidsverzekering en vakopleidingen. Of de echte zelfstandigen dit wel zo’n goed idee vinden, heeft de AWVN niet helaas gevraagd. Maar de echte zzp’er gaat natuurlijk wel voor dit idee betalen.

Zelfstandigen hebben in het verleden geen goede ervaringen opgedaan met verplichte voorzieningen. Met de Wet Arbeidsongeschiktheid Zelfstandigen bijvoorbeeld, waarvoor stevige premies betaald moesten worden en die bij arbeidsongeschiktheid slechts een lage uitkering opleverde. Als zzp’ers ergens allergisch voor zijn dan is dat voor verplichte, dure, winkelnering.

“De onzekerheid over vast werk zorgt voor een klapstoelgevoel”, stelt de AWVN. Het grappige is nu juist dat veel zelfstandigen zich veel prettiger voelen op een klapstoel dan vastgegespt op de achterbank. Volgens de nieuwste wetenschappelijke inzichten is een zittend leven leiden ook nog eens hoogst ongezond. Bewegingsloosheid leidt tot onvoldoende bloedcirculatie en spierverslapping.

Wie echt economische groei nastreeft, moet ondernemerschap bevorderen en niet afremmen. Beweging stimuleren in plaats van stil zitten. En zelfstandigen zeker niet vastgespen met allemaal verplichte regelingen. De visie van de AWVN is de omgekeerde wereld: door flexibele krachten óók (dure) zekerheden in de maag te splitsen hopen ze makkelijker van hun vaste werknemers af te kunnen komen.

In plaats van dat ze gewoon eens vaker een flexibele zzp’er inhuren!


Deze gastcolumn is geschreven door Hester Jansen. Hester is werkzaam als zelfstandig journalist en tekstschrijver en werkt vooral op de thema's technologische industrie, medische technologie, hoger onderwijs en onderzoek en EU. Daarnaast organiseert zij thematische B2B-evenementen. 

Meer over Hester Jansen |

Deel deze pagina: